MODEST MOUSE – AN ERASER AND A MAZE

Modest Mouse, dokuzuncu albümü ‘An Eraser and A Maze’ ile kariyerinin önemli bir dönüm noktasına ulaşıyor. Grubun ilk albümünün üzerinden 30 yıl geçmiş olsa da, Isaac Brock geçmişi kutlamak ya da büyük sonuçlara varmak yerine daha kişisel ve içgüdüsel bir albüm yapmayı tercih ediyor.

Brock’un sözleri bu kez özellikle filtrelenmemiş hissediliyor. Albüm, büyük manifestolar yerine hafıza, kayıp ve zamanın etkileri etrafında dolaşıyor. ‘Third Side of the Moon’, geçmişe dönük en güçlü anlardan biri; eski dostlukların ve kayıpların izini sürerken, Brock’un kırılgan vokalleri şarkıya hayaletimsi bir ağırlık katıyor.

Geçmişle hesaplaşma hissi ‘Rotten Fruit’ta da sürüyor. Hatırlamak ve unutmak arasındaki gerilim, çürüyen melodiler ve rahatsız edici gitar dokuları eşliğinde ilerliyor. Albümün genelinde hafıza, güvenilir bir sığınaktan çok sürekli şekil değiştiren bir alan gibi sunuluyor.

Ancak ‘An Eraser and A Maze’ sadece geçmişe bakmıyor; gelecekle de uğraşıyor. ‘Dogbed in Heaven’ ve ‘Remember Yourself’ gibi şarkılar, miras bırakma fikrine farklı açılardan yaklaşıyor. Bir yanda hatırlanma arzusu ve ölüm korkusu, diğer yanda ise her şeyi olduğu gibi bırakabilme huzuru var.

Müzikal olarak albüm, Modest Mouse’un karakteristik huzursuzluğunu koruyor. Gürültülü gitarlar, beklenmedik geçişler ve çarpık melodiler hâlâ merkezde. Açılıştaki ‘Picking Dragons’ Pockets’ da bu tavrı hemen ortaya koyuyor; kaotik ama kontrollü, agresif ama düşünceli.

Modest Mouse’un sekizinci albümü ‘An Eraser and A Maze’, nostaljiye teslim olmayan bir yıldönümü albümü. Geçmişi anıyor, geleceği sorguluyor ve tüm bunları Isaac Brock’un kendine özgü varoluşsal mizacıyla yapıyor. Büyük cevaplar vermektense sorular sormayı tercih eden, olgun ve etkileyici bir Modest Mouse albümü.

JALEN N’GONDA – DOCTRINE OF LOVE

Jalen Ngonda, büyük beğeni toplayan çıkış albümü ‘Come Around and Love Me’nin ardından gelen ‘Doctrine of Love’ ile modern soul sahnesindeki yerini daha da sağlamlaştırıyor. Albümün merkezinde ise Ngonda’nın basit ama güçlü fikri var: sevginin, insanın değerini belirleyen en yüksek ölçü olduğu düşüncesi.

Maryland doğumlu, Londra merkezli sanatçı, ilk albümünde olduğu gibi yine 60’lar ve 70’lerin soul geleneğinden besleniyor. Smokey Robinson’ı hatırlatan vokal çizgileri, Marvin Gaye etkili ritimler ve zaman zaman James Brown’ın yoğunluğunu çağrıştıran performanslar albümün temelini oluşturuyor. Ancak ‘Doctrine of Love’, nostaljiyi tekrar etmekten çok onu güncel bir duyarlılıkla yeniden kurmaya çalışıyor.

Açılıştaki ‘Anyone in Love’, yaylılar, yuvarlanan davullar ve gospel dokunuşlu geri vokalleriyle albümün sıcak tonunu hemen belirliyor. Ardından gelen başlık parçası “Doctrine of Love”, kilise çanları ve üflemeliler eşliğinde adeta bir soul vaazına dönüşüyor.

Albüm ilerledikçe Ngonda’nın güçlü melodileri öne çıkıyor. ‘Mr. Train Conductor’ ve ‘Good Good Love’, klasik soul’un iyimser ruhunu taşırken; ‘I Can’t Ever Leave You’ daha iddialı düzenlemeleri ve hareketli yapısıyla dikkat çekiyor. ‘Hang It On the Shelf’ ise albümün en akılda kalıcı ve en coşkulu anlarından birini sunuyor.

‘Doctrine of Love’ın en büyük başarısı, geçmişe duyduğu hayranlığı taklide dönüştürmemesi. Ngonda’nın şarkı yazımındaki samimiyet ve melodik gücü, albümü basit bir retro egzersizinin ötesine taşıyor.

‘Doctrine of Love’, klasik soul estetiğini büyük bir ustalıkla sahiplenen, sıcak ve zarif bir albüm. Jalen Ngonda burada yalnızca geçmişin seslerini yeniden canlandırmıyor; onları kendi hikâyesinin parçası haline getiriyor.



WIDOWSPEAK – ROSES

Widowspeak, yedinci albümü ‘Roses’ta aşkı büyük dramatik jestlerle değil, gündelik hayatın küçük anları üzerinden anlatıyor. Kırmızı camların içindeki mumlar, restoran köşelerindeki sohbetler, eski fotoğraflar ve uzun çalışma günleri... Albüm, romantizmi sıradan hayatın içine yerleştirirken grubun bugüne kadarki en sıcak ve en gerçekçi işlerinden birine dönüşüyor.

Molly Hamilton ve Robert Earl Thomas, yıllardır geliştirdikleri sade ama etkileyici formülü burada daha da olgunlaştırıyor. ‘Roses’, ilk bakışta bir aşk albümü gibi görünse de, aslında zamanın geçişi, rutinler, kayıplar ve hayatın yavaş ilerleyen ritmi üzerine de düşünüyor.

Albümün en büyük gücü atmosferinde yatıyor. Dream pop, folk, country ve klasik Amerikan rock’ından izler taşıyan şarkılar; yer yer Tom Petty, R.E.M. ya da Yo La Tengo gibi isimleri hatırlatsa da, Widowspeak’in kendine özgü dingin dili her zaman baskın çıkıyor.

Yunanistan’ın Hydra Adası’nda kaydedilen albüm, bu sakin ortamın etkisini de taşıyor. Açılıştaki ‘The Hook’tan itibaren şarkılar acele etmeden ilerliyor; geniş alanlar bırakıyor ve nefes alıyor. Molly Hamilton’ın puslu vokalleri ile Robert Earl Thomas’ın zarif gitarları arasındaki uyum ise hâlâ grubun en güçlü silahı.

Roses boyunca aşk, idealize edilen bir duygu olmaktan çok hayatın kendisiyle iç içe geçmiş bir deneyim olarak sunuluyor. Bir ilişki kadar, bir iş günü, bir hatıra ya da zamanın yavaşça akıp gitmesi de şarkıların konusu olabiliyor. Bu da albüme samimi ve insani bir ağırlık kazandırıyor.

Sonuç olarak Roses, Widowspeak’in yıllar içinde oluşturduğu estetiğin en rafine örneklerinden biri. Sakin, zarif ve duygusal derinliği yüksek bir albüm. Büyük sözler söylemek yerine küçük anların değerini hatırlatan, yavaş yavaş etkisini gösteren bir kayıt.

OF MONTREAL – AETHERMEAD

of Montreal, 20. albümü ‘aethermead’ ile bir kez daha solist Kevin Barnes’ın kişisel dünyasına derinlemesine dalıyor. Bir ayrılığın ardından şekillenen albüm, ilk bakışta bir kalp kırıklığı hikâyesi gibi görünse de, özünde yeniden ayağa kalkmanın ve kendini yeniden kurmanın kaydı.

Barnes, Vermont’taki hayatını ve sekiz yıllık ilişkisini geride bıraktıktan sonra Brooklyn’e taşınıyor. Bu büyük değişim, hem duygusal hem yaratıcı anlamda yeni bir başlangıcın kapısını açıyor. ‘aethermead’ de tam olarak bu geçiş döneminin ürünü: acı, kafa karışıklığı ve yalnızlıkla yüzleşirken aynı zamanda yeni bir yaşam kurmanın heyecanını taşıyor.

Müzikal olarak albüm, son dönem of Montreal kayıtlarının elektronik ağırlıklı yapısından biraz uzaklaşıyor. Bunun yerine grubun daha organik ve gitar merkezli dönemlerini hatırlatan bir yaklaşım öne çıkıyor. Yer yer ‘Hissing Fauna, Are You the Destroyer?’ın duygusal yoğunluğunu, yer yer de erken dönem kayıtların sıcaklığını hissetmek mümkün. Ancak Barnes yine kendini tekrar etmekten kaçınıyor; albüm tanıdık olduğu kadar yeni de duyuluyor.

‘Already Dreaming’, ilişki sona ermeden önce yazılmış olsa da yaklaşan ayrılığın gölgesini taşıyor. ‘Take the Form’ uyumsuz ilişkilerin yarattığı gerilimle uğraşırken, daha hızlı ve sert ilerleyen ‘When’ ise yalnızlık, arzu ve kabul görme ihtiyacı üzerine kurulu. Barnes’ın sözleri her zamanki gibi filtresiz ve doğrudan; kimi zaman rahatsız edecek kadar dürüst.

Albümün en güçlü tarafı da burada yatıyor. aethermead, yaşananları romantikleştirmiyor ya da büyük sonuçlara bağlamıyor. Bunun yerine, iyileşme sürecinin karmaşık ve düzensiz doğasını olduğu gibi aktarıyor. Barnes için şarkılar adeta terapi işlevi görüyor; duygularını kayıt altına alıp onları geride bırakmanın bir yolu haline geliyor.

Sonuç olarak ‘aethermead’, of Montreal kataloğunda hem kırılgan hem de taze hissettiren bir albüm. Acının içinden çıkan ama orada kalmayan, yeniden doğuş fikrine odaklanan bir kayıt. Kevin Barnes’ın otuz yılı aşan kariyerinde hâlâ yeni yollar bulabildiğinin ve kişisel hikâyelerini etkileyici şarkılara dönüştürme becerisini koruduğunun güçlü bir kanıtı.